Zendingsbericht 2 mei 2015

Sterk staan

Boldroo’s borst kneep samen toen ze het examenrooster zag. “De eindexamens worden gehouden op zaterdag,” stond er. Zij had zo hard gewerkt om haar universiteitsdiploma te behalen, hele semesters was ze aan het werk geweest zodat zij haar schoolkosten kon betalen. Ze had gesmeekt bij docenten dat zij haar toestemming zouden geven om haar examens op een andere dag af te leggen dan sabbat.
Toen de diplomering naderde, had ze zich gevoelens van blijdschap voor het afronden toegestaan. Snel zou ze gediplomeerd zijn. Maar nu ze het eindexamenrooster ziet, voelt het alsof ze in haar maag gestompt is. Haar eindexamen viel op sabbat.
“Wat kan ik doen?” vroeg Boldroo die avond aan haar vriendin Coral. “Ik heb verhalen gehoord dat God studenten zegent die weigeren om hun examen op sabbat te doen. Maar ik heb ook gehoord dat er studenten zijn die niet gediplomeerd werden omdat zij een deel van hun examens hadden gemist.”


“Laten we met de directeur gaan praten,” stelde Coral voor. “Misschien maakt hij een uitzondering.”
De volgende dag gingen Boldroo en Coral naar het kantoor van de directeur. Boldroo was bezorgd toen ze een frons op zijn gezicht zag. “Waarom vraag jij om een verandering in het rooster?” vroeg hij. “Je moet je examen op dezelfde dag maken als je klasgenoten. Verlaat nu mijn kantoor!”
“God heeft een plan,” fluisterde Coral toen zij wegliepen. Boldroo knikte, maar zij kon zich niet indenken wat Gods plan was. Boldroo beloofde dat zij het examen niet zou doen op sabbat.
Op de sabbat dat haar vriendinnen naar de universiteit gingen om hun eindexamen te doen, ging Boldroo naar de kerk. Zij deed moeite om haar gedachten bij de kerkdienst te houden, maar ontdekte dat haar gedachten verschoven waren naar het examen waar haar vrienden hun theses verdedigden. Zij dwong haar gedachten terug naar God te gaan door Zijn belofte te herhalen, “Ik zal je nooit verlaten noch in de steek laten.” (Hebr. 13:5)*
Terwijl Boldroo later in de middag naar huis liep ging haar mobiele telefoon af. “Je papieren zijn gereed voor jou om je examen te doen,” zei de secretaresse van het kantoor.
Boldroo bedankte de vrouw en hing op. Verschillende keren belden medestudenten en zelfs docenten op om Boldroo aan te sporen op te schieten en zich in te schrijven voor het examen.
Boldroo vocht tegen de verleiding om naar school te gaan. Zij wist dat de examens gewoonlijk eindigden om 20.00 uur ’s avonds, voordat de zon ondergaat. Boldroo smeekte God om rust en kracht om de verleiding te weerstaan naar school te gaan tijdens Gods heilige uren.
Boldroo wachtte totdat het schemerig was voordat zij haar huis verliet om naar school te gaan. Met een gebed op haar lippen haastte ze zich naar de universiteit. Misschien is het nog niet te laat, hoopte ze.
Het was donker voordat Boldroo het kantoor binnenging waar de examens werden gehouden. Zij was verrast door de studenten die nog wachtten om hun presentaties te doen. Zij schreef haar naam op de examenlijst en gaf haar thesis aan de docent om in te binden voor de commissie. Daarna wachtte Boldroo.
Enkele studenten vroegen Boldroo waarom zij zo lang had gewacht voordat ze kwam, en zij legde haar geloof in God uit en haar wens om zijn sabbat te eren. De examens gingen voort en Boldroo vocht tegen de slaap. Uiteindelijk, lang na middernacht werd ze naar binnen geroepen. Zij deed haar presentatie en was voorbereid om de vragen van de docenten te beantwoorden. Maar in plaats van vragen te stellen over haar project, vroegen zij haar over haar geloof.
“Dit is de eerste keer dat we niet klaar waren voor 20.00 uur,” zei een van de docenten. “Jouw God moet groot zijn om jou nog steeds in staat te stellen je examen te doen.”
Boldroo knikte en deelde haar geloof met haar instructeurs. Hoewel zij moe waren luisterden zij.
Toen de examenresultaten bekend werden, was Boldroo geslaagd. Enkele van haar vrienden wilden met Boldroo mee naar de kerk. Zij wilden meer weten over haar geloof.
Boldroo herinnert zich de beproevingen die zij ervoer toen zij haar studie wilde afronden. Wanneer zij zich de verhalen van anderen die hun geloof hielden en de sabbat eerden herinnert, glimlacht ze. Nu heeft ze haar eigen verhaal om te vertellen, en zij vertelt het elke keer als er een kans is.
Dank u voor het delen zodat wij de zending in Mongolië kunnen ondersteunen.
-----------------------------

• De eerste adventistische zendelingen in Mongolië waren Russen die daar in 1926 begonnen te werken.
• In 1991 gingen er opnieuw zendelingen naar Mongolië, en twee jaar later werden de eerste adventistische christenen gedoopt. Momenteel zijn er meer dan 1.600 adventisten in 10 kerken en organisaties in Mongolië. De meerderheid van de gelovigen zijn jonge mensen.
• Enkele jaren geleden hielp de dertiende sabbatcollecte verschillende gemeenten om gebouwen te kopen die dienst deden als kerken of breidden bestaande gebouwen uit zodat de gemeenten konden groeien.