Zendingsbericht 16 mei 2015

Nieuw leven na de dood

Als begrafenisondernemer in Japan word ik elke dag omringd door de dood als ik lichamen voorbereid voor de teraardebestelling en directe begrafenissen. Jarenlang heb ik mensen in rouw gezien om de dood van een geliefde en gaan door de ceremonieën die hun geloof eist om er zeker van te zijn dat de overledene een vredige en snelle reis krijgt van dit leven naar het volgende.
Japan is erg seculier, maar de meeste mensen eren hun voorouders door gebeden, uitvoerige ceremoniën en aanbiddingsrituelen. De meeste geloven dat de geest van de overledene niet direct verhuist naar het leven in het hiernamaals, maar nog tot 7 weken na de dood in het laatste huis verblijft. De familie vermijdt het huis te verlaten, uit angst dat het de geest van hun geliefde zal beledigen.
Gedurende deze periode verzorgt de familie ceremoniën waarvan zij geloven dat deze ervoor zorgen dat de overledene doorgaat naar het volgende rijk van reïncarnatie. De rouwenden betalen hun priesters om de dienst te doen waarin hij hun geliefde een speciale naam geeft die het ingaan in het leven van het hiernamaals verzekert. Dan kan de geest het huis verlaten en het nieuwe leven binnengaan om gereïncarneerd te worden als mens of dier of zelfs een insect, afhankelijk van de daden van de persoon tijdens het leven dat net is verlaten. Mensen moeten vele levens opgeven voordat zij uiteindelijk genoeg goede werken hebben verzameld om het paradijs waard te zijn.

Terwijl ik de leiders van verschillende religieuze begrafenisdiensten bekeek, zag ik dat de meeste begrafenissen groot verdriet en huilen bevatten, maar christenen verzachten hun droefheid met hoop. Zij leken te geloven dat zij hun geliefden weer zouden zien. De meeste mensen hebben deze hoop niet.
Ik begon christenen nauwkeuriger te bekijken om te onderzoeken wat de verschillen zijn tussen hun geloofspunten en degene die ik sinds mijn kindertijd kende. Christenen dragen de dood met een diepgeworteld geloof in hun God. Hun predikanten laten grote betrokkenheid zien aan de rouwende familie en spreken over hun hoop om hun geliefde opnieuw te zien.
Op een dag had ik dienst bij een begrafenis in een adventkerk. Nadat mijn voorbereidingen gereed waren zat ik alleen in een lege kerk en liet mij door het vredige van het heiligdom omhullen. Ik dacht aan de momenten dat de dood dichtbij mij kwam, de tijd toen ik bijna verdronk in de oceaan, en de keer dat ik gedood zou zijn in een verschrikkelijk motorongeluk. Terwijl ik me deze bijna-dood ervaringen herinnerde werd ik verrast dat ik, in plaats van angst, een diep gevoel van vrede voelde. Ik voelde dat ik op dat moment niet alleen was.
Een paar nachten later droomde ik over Jezus. Ik werd wakker, denkend aan Jezus, en ik kon niet meer in slaap komen. De volgende ochtend bezocht ik de adventpredikant. Wij spraken lang over God. De predikant verzekerde me dat Jezus deel van mijn leven wilde uitmaken. Ik vroeg de predikant om mij de principes van het Christendom te leren; we begonnen met de basis want ik wist bijna niets. Ik verlangde ernaar om meer te weten over hoe het christelijk geloof haar volgelingen zoveel hoop kon geven.
Het verbaasde mij dat dezelfde God die de aarde schiep, op aarde kwam om te leven en sterven zodat de gevallen mensheid voor eeuwig met Hem kan leven. Ik had nooit van zo’n liefde gehoord!
Ik dacht na over de zondige dingen die ik had gedaan en was blij toen ik besefte dat ik alleen Jezus Christus hoefde te vragen om mijn zonden te vergeven en mij te accepteren als Zijn kind. Ik bad mijn eerste gebed tot de God van de schepping en Hij vulde mijn hart met een vrede en blijdschap die ik nooit had gekend.
Ik wist niet hoe ik mijn familie moest vertellen over mijn nieuwe geloof, dus in eerste instantie zei ik niets. Snel besefte ik dat ik hen niets hoefde te vertellen; zij zagen de veranderingen in mijn leven, in het geluk dat van mijn gezicht straalde en in mijn uitdrukkingen. Zij zagen dat ik niet langer alcohol dronk en dat andere slechte gewoonten weggleden.
Tot mijn verrassing ondersteunde mijn familie me. Zij kwamen naar mijn doop en waren blij met mij in mijn nieuwgevonden geloof in God. Mijn collega’s en vrienden zagen de veranderingen ook en vroegen wat er was gebeurd. Ik vertelde hen dat ik de levende God had ontmoet, Jezus Christus, en Zijn gift van verlossing had geaccepteerd. Als ik nu een begrafenis leid van iemand die geen christen is, wil ik de rouwende familie het verschil in mijn leven laten zien. Enkele mensen zien het, en zij vragen wat het verschil maakt. Ik vertel hen dat ik een christen ben en dat God me vrede heeft gegeven. Ik blijf de bijbel bestuderen zodat ik mensen antwoord kan geven als zij mij over mijn geloof vragen en zodat ik weet hoe ik de verdrietige families, die ik iedere dag ontmoet, kan bemoedigen.

-------------------------------------------

  • Japan is een van de moeilijkste landen om voor Christus te bereiken. De cultuur ontmoedigt mensen om hun geloof met anderen te delen.
  • De Japanse mensen zijn erg traditioneel en voelen zich eer-gebonden om oude religieuze feesten na te leven, inclusief de aanbidding van voorouders. Maar zij zijn niet diep religieus. Slechts vier op de 100 mensen is christen in Japan en slechts één op de 8.361 mensen is adventist.
  • Bekijk het Mission Spotlight verhaal over adventisten in Japan op www.MissionSpotlight.org. Het is gratis!