Zendingsbericht 17 juni 2017

Moeder van velen - Deel 2

Anastasie Ndah, Yaoundé, Kameroen

Elke week praatten we over God en lazen uit de Bijbel. We gingen samen bidden en daarna gingen we eten. Aanvankelijk dacht ik dat zij alleen luisterden om beleefd te zijn en om een warme maal te krijgen, maar naarmate de tijd verstreek raakten zij meer geïnteresseerd over wat ik hen probeerde te leren. 

Al snel beschouwden de jongens mij als een moeder, mij toevertrouwend en vertrouwend. Sommige van hen vertelden mij dat zij de wens hadden om van hun drugsverslaving af komen of om te stoppen met het stelen van dingen. Ik luisterde en gaf hun raad over hoe je een gelukkig, eerlijk leven zou kunnen leiden. Ik vertelde hen over het genoegen van hard werken en eerlijke arbeid. Ook vertelde ik hen over de mensen in de Bijbel en hoe zij weerstand boden aan verleidingen en Gods plan volgden, menigmaal de wereld om hun heen te zien veranderen. De jongens luisterden en werden geïnspireerd om God te vertrouwen om hun te veranderen. Ik moedigde degenen aan die ouders hadden, om naar huis terug te gaan naar hun familie. Het kostte een hoop gepraat, maar uiteindelijk besloten sommigen om naar huis te gaan. 

Een jongen, Pierre, was weggelopen van huis toen hij nog maar 7 jaar oud was. Hij had wat geld verloren die hij naar zijn moeder zou brengen en hij was bang dat hij gestraft zou worden. Dus rende hij weg. Uiteindelijk kwam hij in de hoofdstad aan, waar hij voor de komende acht jaar in de straten leefde. Nadat ik hem een verhaal vertelde over de verkwistende zoon, besloot Pierre terug naar huis te gaan. Maar hij was bang om alleen te gaan. Dus ik stemde in om met hem mee te gaan. 

We gingen samen naar het busstation en kochten kaartjes naar zijn geboortestad. Toen we arriveerden liepen wij door bijna vergeten straten totdat we zijn huis vonden. Zijn moeder staarde naar de lange jongeman die voor haar stond, niet in staat om te zeggen dat dit haar kleine jongen was die ze lang geleden had verloren. Ze dacht dat haar zoon dood was. Ze staarde minutenlang naar Pierre. Toen haar verstand eindelijk begreep wie degene was die voor haar stond, omarmde zij hem en knuffelde hem hard, huilend van geluk. Daarna riep ze haar buren om haar zoon te zien, die zij had verloren, maar weer thuis was gekomen. Die nacht was er blijdschap in een huis om een verloren kind die was teruggekeerd. 

Ik bleef in de stad van Pierre overnachten, zodat ik hem kon meenemen om de plaatselijke predikant te ontmoeten. Ik legde uit dat Pierre recentelijk Jezus had geaccepteerd als zijn Redder en naar het huis van zijn moeder terugkeerde. Hij had veel verzorging nodig. 

Wordt vervolgd