Zendingsbericht 11 april 2015

Reis naar de vrijheid

Noord Korea
Ana


De bel van de winkeldeur rinkelde en Ana* zag een Chinese vrouw binnenkomen in de kleine winkel. De vrouw glimlachte naar haar en sprak over alledaagse dingen terwijl ze de winkel rondkeek. Zij vermeed onderwerpen die moeilijkheden konden veroorzaken als iemand het gesprek aan de politie zou rapporteren.
Ana en haar ouders woonden in Noord Korea, naast de Chinese grens. Zij wisten beter dan wie ook dat je niemand kon vertrouwen. Deze vrouw kon een spion van de overheid zijn. Ana had verhalen horen fluisteren over mensen die gearresteerd waren omdat iemand hen beschuldigde van het kritiek hebben op de overheid. Zelfs oudere familieleden en buren kunnen gearresteerd worden. Het was niet veilig om iemand te vertrouwen.
De vrouw stelde zich voor als mevrouw Lee uit China. Ze praatte blij terwijl ze haar inkopen deed en Ana gedag zei.

Mevrouw Lee kwam een aantal keren terug naar de winkel. Ze glimlachte altijd en maakte een prettig gesprek. Tot ze op een dag betaalde voor haar inkopen en een kleine tas voor Ana neerlegde. Zij glimlachte en knikte richting de tas. Ana keek erin en zag wat mooie cosmetica, zaken die niet te koop waren in Noord Korea. Ana keek vragend naar mevrouw Lee. Durf ik deze gift aan te nemen? vroeg ze zich af. Is dit een val? Mevrouw Lee glimlachte toen ze de tas naar Ana toeschoof en daarna de winkel verliet.
Soms sprak mevrouw Lee over God. Ana wist niets over God. Op een dag gaf mevrouw Lee een stuk papier met daarop het Onze Vader. “Deel dit met je familie,” fluisterde zij.
Die avond laat Ana het papier aan haar moeder zien die het met veel interesse leest. Haar moeder begon het gebed te bidden dat Mevrouw Lee had gegeven en voegde haar eigen verzoek toe. “Breng alstublieft mijn zoon thuis,” bad ze. Ana’s broer was in het leger en was al acht jaar niet thuis geweest.
Een maand later reageerde Ana’s moeder op een klop op de deur en zag twee soldaten staan. Een moment was ze bang voor wat er zou gebeuren. Daarna besefte ze dat één van de soldaten haar zoon was. Hij was eindelijk thuis gekomen!
Ana vertelde mevrouw Lee wat er was gebeurd toen haar moeder het gebed had gebeden. Mevrouw Lee glimlachte en stopte een klein stukje papier in Ana’s hand. “Als je ooit China bezoekt, bel me dan,” fluisterde mevrouw Lee.
Ana besloot Noord Korea te verlaten. Zij wist dat mensen die Noord Korea verlieten gevangen werden genomen en in de gevangenis gegooid of gedood, maar haar wens naar vrijheid had wortel geschoten in haar hart en wilde niet weg.
Ana had gehoord dat de douanebeambten soms smeergeld aannamen om iemand toe te laten in China. Op een dag wandelde Ana naar de grens tussen China en Noord Korea en naderde een jonge douanebeambte, haar hart bonsde.
“Wat moet ik doen om de grens over te gaan?” vroeg ze onschuldig.
De wacht keek naar Ana en zei, “Geef me 100 Chinese yuan (ongeveer US$ 16) en je kunt er overheen.” Hij vertelde haar de datum dat zij terug moest komen met het geld.
Ana vertelde niemand over haar plannen, zelfs haar ouders niet. Op de betreffende datum wandelde Ana naar de wacht, betaalde het smeergeld en wandelde de grens over naar China. Ze stopte niet totdat ze enkele kilometers in China was. Daarna pakte ze de mobiele telefoon die mevrouw Lee haar had gegeven en belde haar nummer.
Ana bleef enkele dagen bij mevrouw Chee, een christelijke vriendin van mevrouw Lee. Een Noord Koreaan huisvesten was gevaarlijk, maar mevrouw Chee verborg Ana terwijl ze haar geloof deelde met de jonge vrouw. Ana wist niets over Jezus, maar terwijl ze luisterde realiseerde ze zich dat Jezus God was. Zij accepteerde Jezus als haar Verlosser en verlangde ernaar meer te leren. Maar zij moest haar reis vervolgen. Elke dag dat ze in China verbleef was ze in gevaar en kon ze gevangen genomen worden en teruggestuurd naar een gevangenis of misschien gedood worden.
Zes maanden nadat Ana haar thuisland verliet, ging ze Zuid Korea binnen, het land waarvan ze haar leven lang dacht dat het de vijand was. Daar kwam ze in contact met de Adventkerk. Ana genoot van haar nieuwe vrijheid – vrijheid van onderdrukking en vrijheid om haar liefde voor Jezus te delen met anderen.
Niemand weet hoeveel Adventisten er in Noord Korea wonen. Maar de kerkleden in Zuid Korea bidden en bereiden de dag voor waarop ze Gods liefde kunnen delen met hun buren in het noorden.


Ware feiten:

  • Noord Korea en Zuid Korea behoorden eens tot hetzelfde land. Maar de oorlog van 1950 tot 1953 heeft het land uit elkaar gehaald. Noord Korea is nog steeds een communistisch land, en religie wordt sterk ontmoedigd.
  • De officiële naam van Noord Korea is “The Democratic People’s Republic of Korea” (DPRK).
  • Het gemiddelde inwonertal van de DPRK is 24.720.407 met een gemiddelde leeftijd van 33 jaar.
  • Pyongyang is de hoofdstad van DPRK.